Od ponad dziesięciu lat nie ma już I, II i III grupy inwalidzkiej. Zamiast tego obowiązują obecnie dwa rodzaje orzecznictwa, regulowane odrębnymi ustawami i prowadzone przez różne instytucje:
Problemy orzecznictwa o niepełnosprawności regulują następujące przepisy prawne:
W pierwszym przypadku (orzecznictwo do celów rentowych) lekarz orzecznik wydaje orzeczenie o niezdolności do pracy.
W drugim przypadku ustala się trzy stopnie niepełnosprawności. Orzecznictwo o niepełnosprawności prowadzą powiatowe zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności (w miastach na prawach powiatu — miejskie zespoły ds. orzekania). Orzeczenie to nie jest podstawą ubiegania się o rentę z ubezpieczenia społecznego. Prawne potwierdzenie statusu niepełnosprawności służy do korzystania z przewidzianych dla nich świadczeń, ulg i przywilejów. Ustawa przewiduje trzy stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki.
Zgodnie z Art. 4 ust. 1. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.
Zgodnie z Art. 4. ust. 2. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej, lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych
Art. 4. ust. 3. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. mówi, że do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mającą ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.
W Pana przypadku prawdopodobnie bardziej realne jest uzyskanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności do celów nierentownych.
Należy zgłosić się do komisji ds. orzekania o niepełnosprawności, pobrać, wypełnić i złożyć wniosek o orzeczenie niepełnosprawności wraz z wymaganymi załącznikami. O szczegółach procedury i wymaganych załącznikach poinformuje Pana urzędnik Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o niepełnosprawności.
- do celów rentowych – orzecznictwo rentowe prowadzone przez lekarzy orzeczników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) oraz komisje lekarskie ZUS a także lekarzy rzeczoznawców i komisje lekarskie Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS), komisje lekarskie podległe MON lub ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
- do celów pozarentowych – orzecznictwo pozarentowe prowadzone przez zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności.
Problemy orzecznictwa o niepełnosprawności regulują następujące przepisy prawne:
- Ustawa z dn. 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 39, poz. 353 z późn. zm.)
- Rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dn. 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy (Dz. U. z 2004 r., Nr 273, poz. 2711)
- Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1997 r. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.) oraz
- Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2003 r. Nr 139, poz. 1328).
W pierwszym przypadku (orzecznictwo do celów rentowych) lekarz orzecznik wydaje orzeczenie o niezdolności do pracy.
W drugim przypadku ustala się trzy stopnie niepełnosprawności. Orzecznictwo o niepełnosprawności prowadzą powiatowe zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności (w miastach na prawach powiatu — miejskie zespoły ds. orzekania). Orzeczenie to nie jest podstawą ubiegania się o rentę z ubezpieczenia społecznego. Prawne potwierdzenie statusu niepełnosprawności służy do korzystania z przewidzianych dla nich świadczeń, ulg i przywilejów. Ustawa przewiduje trzy stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki.
Zgodnie z Art. 4 ust. 1. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.
Zgodnie z Art. 4. ust. 2. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej, lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych
Art. 4. ust. 3. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. mówi, że do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mającą ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.
W Pana przypadku prawdopodobnie bardziej realne jest uzyskanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności do celów nierentownych.
Należy zgłosić się do komisji ds. orzekania o niepełnosprawności, pobrać, wypełnić i złożyć wniosek o orzeczenie niepełnosprawności wraz z wymaganymi załącznikami. O szczegółach procedury i wymaganych załącznikach poinformuje Pana urzędnik Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o niepełnosprawności.
