O życiu. - Słuchowisko.net

    Każdy człowiek tracąc pewną zdolność [zmysł] powinien naturalnie wyostrzyć sobie pozostałe czynności aby ułatwić sobie życie. Niektóre rzeczy z pozoru są niepotrzebne, po czym okazuje się niesłychanie potrzebne.

Ja będąc osobą niedosłyszącą, wiem że nie mogę robić wszystkiego,ale wiem również że życie ma w zanadrzu wiele innych ciekawych rzeczy do zaoferowania osobom takim jak ja.

Muzyka-mogę ją tylko słuchać, gdyż nie jestem w stanie wyłapać wszystkich dźwięków. Ale sam fakt możliwości słuchania jej dzięki aparatom niesłychanie mnie cieszy! Kocham muzykę!

Sport-kiedyś chciałam grać w kosza. Niestety moja kariera się nie rozwinęła jakoś w tym kierunku. Z drugiej strony takie przyjemności jak jazda na rowerze powoduje niezbyt przyjemne odczucia dmuchania w aparaty (przez co jeżdzę z głową skręconą w bok albo ze słuchawkami od mp3 na uszach -a to nie zawsze jest bezpieczne).

    Teraz odkryłam w sobie inne pasje, m.in.: fotografię i medycynę naturalną (studiuję fizjoterapię) - są to takie dziedziny, gdzie słuch nie gra ważnej roli a mogę siebie wyrażać.

Przyjaciele / znajomi- nie jest łatwo od razu ludziom mówić o swojej wadzie, tym bardziej że dla "zdrowych" obecność aparatów nie do końca jest zaakceptowana przez mniejszą liczbę osób z niedosłuchem niż wadami wzroku. Aparaty czasami są dla kogoś czym abstrakcyjnym, bądź nowym.

Jakie by nie były odczucia ludzi do nas, nie należy się poddawać - tylko pokazać, że niczym się od nich nie różnimy :-) Bo przecież tak jest. Niedogodności takie jak niedosłyszenie czegoś trzeba delikatnie wyrównywać szczerze mówiąc,że się nie słyszało. Ja sama tej sztuki uczyłam się bardzo długo. Tak naprawdę to dopiero na kursie masażu nie kryłam się z tym,co mam w uszach. Powiem szczerze, że reakcja znajomych była zadziwiająco pozytywna, troskliwa. Zachęciło mnie to do dalszych działań!

Więcej o sobie napiszę bądź wkleję z innego źródła - jak się ma sprawa u mnie.

Pozdrawiam i zapraszam na siymia.blog.interia.pl

P.