Implant pniowy – nowe rozwiązanie w leczeniu głuchoty - Słuchowisko.net

Ustawianie procesora mowy

Pierwszego ustawienia procesora mowy w implancie pniowym dokonuje się po około 6 tygodniach od operacji. Niemniej z reguły pacjent może korzystać z procesora dopiero 2-3 tygodnie później, po ponownym ustawieniu. Daje to pewność, że znalezione progi słyszenia oraz komfortowego słyszenia nie uległy zmianie. Z uwagi na bliskie położenie ważnych dla życia ośrodków w pniu mózgu, ustawienia procesora mowy prowadzone są w warunkach sali operacyjnej, podczas monitorowania podstawowych czynności życiowych. Podobnie jak w implancie ślimakowym modyfikuje się parametry stymulacji w poszczególnych kanałach, wybierając najbardziej optymalną strategię kodowania¹. Dokonywany jest podział częstotliwości na poszczególne kanały, ich optymalne przyporządkowanie, a także zrównoważenie głośności. Zgodnie z badaniami Roberta Shanona, psychofizjologa z House Ear Institute, prawidłowe rozumienie mowy wymaga funkcjonowania przynajmniej 4 kanałów. W nowych modelach implantów pniowych jest ich 8, 16 lub 21.

Wyniki

Zastosowanie implantu pniowego pozwala na odbiór wrażeń słuchowych u około 96% pacjentów. Znakomita większość z nich (82%) jest w stanie rozpoznawać znane dźwięki, takie jak dzwonek do drzwi, telefon czy szczekanie psa. Testy wskazują, że prawie wszyscy pacjenci korzystający z implantów pniowych są w stanie nauczyć się rozróżniać głosy rozmówców i otaczającego środowiska, ale wyniki osiągane przez nich są zróżnicowane. Około 85% implantowanych pacjentów rozumie mowę wspomagając się odczytywaniem jej z ust (badane testem zdaniowym otwartym). Tylko około 12% jest w stanie rozumieć mowę jedynie na drodze słuchowej (bez patrzenia na usta) i może swobodnie korzystać z telefonu. Niestety około 4% (do 18%) operowanych pacjentów nie odbiera wrażeń słuchowych z powodu przesunięcia matrycy elektrod w czasie zabiegu lub po jego zakończeniu.
W miarę upływu czasu rozumienie mowy poprawia się u wszystkich implantowanych osób, ale nie osiąga tak dobrych efektów jak w implantach ślimakowych. Uważa się, że jest to związane ze złożoną budową jąder ślimakowych, wewnątrz których tak jak w całej drodze słuchowej zachowana jest organizacja tonotopowa. Z tego powodu komórki znajdujące się bliżej powierzchni odpowiadają przede wszystkim za odbiór niskich częstotliwości, a w głębiej położonych warstwach jądra - niedostępnych pobudzaniu - wysokich. Od pewnego czasu trwają prace nad nowymi typami implantów z mikroelektrodami wprowadzanymi na różną głębokość. Pozwala to pobudzać warstwy jądra ślimakowego na różnej głębokości, a więc także te odpowiedzialne za odbiór wysokich częstotliwości, szczególnie istotnych dla dobrego rozumienia mowy.

Implant pniowy otworzył drogę dla przywracania słuchu u pacjentów z całkowitą głuchotą pozaślimakową. Daje im szansę na powrót do świata dźwięków, mimo braku możliwości wszczepienia implantu ślimakowego. Bez względu na rodzaj wszczepu po zabiegu zawsze prowadzona jest intensywna rehabilitacja logopedyczna. I choć rezultaty uzyskane u pacjentów ze wszczepem pniowym są gorsze niż u osób, u których zastosowano implant ślimakowy, to jedynie jego zastosowanie daje im szansę powrotu do świata osób słyszących.

¹ Strategie kodowania w implantach pniowych są takie same, jak w implantach ślimakowych, tj. CIS, SPEAK i MPEAK.

PIŚMIENNICTWO:

1. Brackmann D., E., Hitselberger W., E., Nelson R., A., Moore J., Waring M., D., Portillo F., Shannon R., V., Telischi F., F.: „Auditory Brainstem Implant: Issues in Surgical Implantation”. Otolaryngology – Head and Neck Surgery. Vol. 108, No. 6, pp. 624-633, June 1993.
2. De Varebeke S., J., De Schepper A., Hauben E., Declau F., Van Marck E., Van de Heyning P.: „Subcutaneous Diffuse Neurofibroma of the Neck: a Case Report”. The Journal of Laryngology and Otology, Vol. 110, pp. 1882-184, February 1996.
3. Doyle K., J.,, Shelton C.: „Hearing Preservation in Bilateral Acoustic Neuroma Surgery”. The American Journal of Otology, Vol. 14, No. 6, pp. 562-565, November 1993.
4. El-Kashlan H., K., Niparko J., K., Altschuler R., A., Miller J., M.: „Direct Electrical Stimulation of the Cochlear Nucleus: Surface vs. Penetrating Stimulation”. Otolaryngology – Head and Neck Surgery. Vol. 105, No. 4, pp. 533-543, October 1991.
5. Geddes J., F., Sutcliffe J., C., King T., T.: „Mixed Cranial Nerve Tumors in Neurofibromatosis Type 2”. Clinical Neuropathology, Vol. 14, No. 6, pp. 310-313, 1995.
6. Pruszewicz A.: „Zarys Audiologii Klinicznej”. Wydawnictwo AM, str. 51-54, Poznań 1994.
7. Ramsden R., T.: „Neurofibromatosis Type 2: The Future Holds Hope”. Rev. Laryngol. Otol. Rhinol., Vol. 117, No. 3, pp. 171-174, 1996.
8. Vincent Ch., Zini C., Gandolfi A., Triglia J., M., Pellet W., Truy E., Fischer G., Maurizi M., Meglio M., Lejeune J., P., Vaneecloo F., M.: „Results of the MXM Digisonic Auditory Brainstem Implant Clinical Trials in Europe”. Otology & Neurotology, Vol. 23, No. 1, pp. 56-60, January 2002.