Wprowadzenie implantów pniowych do praktyki klinicznej stało się możliwe dzięki wieloletnim doświadczeniom zebranym przy stosowaniu implantów ślimakowych. Te ostatnie pozwoliły na powrót do świata dźwięków tysiącom niedosłyszących osób na świecie. Implanty pniowe znajdują zastosowanie u znacznie węższej grupy pacjentów.
O ile implanty ślimakowe elektrycznie stymulują zakończenia nerwu słuchowego, o tyle implanty pniowe w ten sam sposób pobudzają jądra nerwu słuchowego w pniu mózgu. Pozwalają zatem na percepcję dźwięków osobom, u których doszło do obustronnego uszkodzenia nerwów słuchowych. Może się tak stać w konsekwencji urazu lub obustronnie rosnących guzów tych nerwów, wówczas jedyną szansą na odbiór dźwięków jest zastosowanie implantów pniowych stymulujących dalszą część drogi słuchowej.
Doświadczenia elektrycznej stymulacji jąder nerwu słuchowego prowadzono od późnych lat siedemdziesiątych. Znaczącą rolę odegrały tu ośrodki House Ear Institute w Los Angeles oraz Huntington Medical Research Institute w Pasadenie. Właśnie tam William Hitselberger i Derald Brackmann stworzyli pierwszy model implantu pniowego (ABI, ang. Auditory Brainstem Implant). W doświadczeniach prowadzonych na zwierzętach po pobudzeniu tym implantem zarejestrowano odpowiedź neuronalną zawierającą informacje o częstotliwościach ważnych dla rozumienia mowy. W Europie rozwój implantów pniowych był możliwy dzięki pionierskim pracom profesorów Rolanda Lasziga i Wolf-Peter Solmanna z Albert-Ludwig University we Freiburgu.
Wskazania do wszczepienia implantu pniowego
Implant pniowy jest urządzeniem przeznaczonym dla pacjentów z obustronnym całkowitym uszkodzeniem nerwów słuchowych, którego najczęstszą przyczyną jest nerwiakowłókniakowatość typu drugiego, zwana również chorobą Recklinghausena. Schorzenie to, dziedziczone w sposób autosomalny dominujący, spotykane jest u 1 na 40 000 mieszkańców rocznie i może występować rodzinnie (50%) lub spontanicznie (50%). W jego przebiegu dochodzi do patologicznego rozwoju guzów nerwów czaszkowych lub/i rdzeniowych. Nerwiakowłókniakowatość typu drugiego rozpoznajemy u pacjentów, u których obustronnie występują guzy nerwów słuchowych lub w przypadkach jednostronnych guzów nerwu słuchowego ze współtowarzyszącym glejakiem, oponiakiem lub młodzieńczym tylnym zmętnieniem soczewki. Objawy z reguły występują w młodym wieku (około 20 roku życia), zaś w 10% przypadków w dzieciństwie. Najczęściej jako pierwszy pojawia się niedowład nerwu twarzowego oraz parestezje twarzy, jedno- lub obustronny niedosłuch, szumy uszne, zawroty głowy, osłabienie mięśni, drgawki, nerwobóle, rzadko zaś drętwienie kończyn i ślepota.
Rzadziej spotykanym wskazaniem do wszczepienia implantu pniowego są przypadki obustronnego zniszczenia nerwów słuchowych w konsekwencji urazów kości skroniowych lub ich obustronnego wrodzonego niedorozwoju. Również jednostronne nerwiaki nerwu słuchowego z kontralateralną dysfunkcją drugiego nerwu, wywołaną wrodzoną patologią lub urazem głowy, mogą być wskazaniem do wszczepienia implantu pniowego.
/fxbvhqorpinz.com/]fxbvhqorpinz[/url], [link=http
